ကွာလာလမ်ပူမှာ ဖွင့်လိုက်တဲ့ တံခါး — အာဆီယံက မြန်မာကို ပြန်ခေါ်မလား
အောက်တိုဘာ ၇ ရက် ညနေခင်း၊ ကွာလာလမ်ပူ လေဆိပ်။ အနီရောင်ကော်ဇော လေယာဉ်ကွင်းပေါ် ခင်းထားတယ်။ ဧည့်သည်က မြန်မာစစ်ခေါင်းဆောင် မင်းအောင်လှိုင် — နှစ်ပေါင်းများစွာ ဒေသတွင်းနိုင်ငံတွေက အသိအမှတ်မပြုခဲ့တဲ့ ခေါင်းဆောင်။ အခုတော့ မလေးရှားဝန်ကြီးချုပ် အန်ဝါအီဘရာဟိမ်ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်တဲ့ နှစ်ရက်တာ နိုင်ငံတော်ခရီးစဉ်။ အနီရောင်ကော်ဇော၊ အလံတွေ၊ သတင်းထောက်တွေ။ အပြင်ပန်းက ရိုးရိုးနိုင်ငံတော်ခရီးစဉ်တစ်ခုလိုပဲ။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်နေ့ ထွက်လာတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ဒီခရီးစဉ်ကို ရိုးရိုးမဟုတ်တော့ဘူး။
"Whatever possible" — အန်ဝါရဲ့ ကတိ
အောက်တိုဘာ ၈ ရက် ကြာသပတေးနေ့၊ ဆွေးနွေးပွဲအပြီးမှာ မလေးရှားဝန်ကြီးချုပ်က သတင်းထောက်တွေကို ပြောတယ် — မြန်မာနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်ဖို့၊ စစ်ဒဏ်သင့်နေတဲ့ ဒီနိုင်ငံကို အာဆီယံအဖွဲ့ထဲ ပြန်လည်ပါဝင်လာအောင် လုပ်ဖို့ သူတို့ "တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံး လုပ်မယ်" တဲ့။
ဒါက ပေါ့ပေါ့တန်တန် စကားမဟုတ်ဘူး။ ၂၀၂၁ အာဏာသိမ်းပြီးကတည်းက မင်းအောင်လှိုင်နဲ့ ထိပ်ပိုင်းအရာရှိတွေကို အာဆီယံထိပ်သီးအစည်းအဝေးတွေက တားမြစ်ထားတယ် — အာဆီယံရဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးအစီအစဉ် (ငါးချက်သဘောတူညီချက်) ကို မလိုက်နာလို့ပဲ။ အန်ဝါက ဒီအတားအဆီးကို တရားဝင် မဖယ်ရှားပေမဲ့ "ကွဲပြားမှုတွေကို လေးစားရမယ်" လို့ ပြောပြီး မင်းအောင်လှိုင်ဘက်က ပူးပေါင်းလိုစိတ် ပြသနေတယ်လို့လည်း ဆိုတယ်။
ဒါဟာ အာဆီယံရဲ့ မြန်မာအပေါ် သဘောထားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အကြီးမားဆုံး အပြောင်းအလဲပဲ။
လဲလှယ်မှု — လူ ၁၀,၄၉၃ ဦး
ဒီခရီးစဉ်မှာ သဘောတူညီချက်တစ်ခု ထွက်လာတယ် — မြန်မာနိုင်ငံသား ၁၀,၄၉၃ ဦးကို မလေးရှားကနေ ပြန်ပို့ရေး။ အန်ဝါက ဒီလက်ခံမှုအတွက် မင်းအောင်လှိုင်ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောတယ်။
နောက်ခံဇာတ်လမ်းက ဒီလိုပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့လမှာ မလေးရှားက မြန်မာနိုင်ငံသား ၁,၅၀၀ ဝန်းကျင်ကို မြန်မာရေတပ်သင်္ဘောတွေနဲ့ ပြန်ပို့ခဲ့တယ်။ ကုလသမဂ္ဂနဲ့ လူ့အခွင့်အရေးအဖွဲ့တွေက စစ်ပွဲဖြစ်နေဆဲနိုင်ငံဆီ ပြန်ပို့ရင် ပြန်လာသူတွေ အန္တရာယ်ကြီးမယ်လို့ သတိပေးခဲ့ပေမဲ့ မလေးရှားက ဆက်လုပ်ခဲ့တယ်။
မလေးရှားရဲ့ အကြောင်းပြချက်က ရှင်းတယ် — မြန်မာဒုက္ခသည်တွေကို ဆက်လက်လက်ခံထားဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။ ငွေကြေးဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတယ်၊ လုံခြုံရေးအန္တရာယ်လည်း ရှိတယ်တဲ့။
ဒီမှာ လဲလှယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ မင်းအောင်လှိုင်က အသိအမှတ်ပြုမှု ရတယ်။ မလေးရှားက သူ့ရဲ့ ဒုက္ခသည်ဝန်ထုပ်ကို လျှော့ချနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလဲလှယ်မှုရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်ကို ပြန်ပို့ခံရမယ့် လူတွေကိုယ်တိုင် ပေးရမှာလား?
အာဆီယံရဲ့ တံခါးက တစ်ချပ်ချင်း ဖွင့်နေပြီ
မလေးရှားက ပထမဆုံး မဟုတ်ဘူး။ ဧပြီလမှာ သမ္မတအဖြစ် ခန့်အပ်ခံရပြီးကတည်းက မင်းအောင်လှိုင်ဟာ ထိုင်း၊ လာအို၊ ကမ္ဘောဒီးယား၊ ဗီယက်နမ် — အာဆီယံအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံတွေဆီ တစ်နိုင်ငံပြီး တစ်နိုင်ငံ သွားရောက်နေတယ်။ တရုတ်၊ အိန္ဒိယ၊ ရုရှား၊ ဘီလာရုစ်ဆီကိုလည်း သွားခဲ့တယ်။
အာဆီယံထိပ်သီးအစည်းအဝေးတွေက တားမြစ်ချက်က စက္ကူပေါ်မှာ ကျန်နေဆဲ။ ဒါပေမဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်နိုင်ငံချင်းစီကတော့ နေပြည်တော်နဲ့ နှစ်နိုင်ငံဆက်ဆံရေး ပြန်တည်ဆောက်နေကြပြီ။ အာဆီယံရဲ့ စုပေါင်းသဘောထားနဲ့ တစ်နိုင်ငံချင်းရဲ့ လက်တွေ့လုပ်ရပ်တွေ ကြားမှာ ကွာဟချက်က ကြီးလာနေတယ်။
ဒါက မတော်တဆ ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူး။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အထီးကျန်ထားခဲ့ပေမဲ့ မြန်မာစစ်အစိုးရကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ခဲ့တာ ဘာမှမရှိဘူး — ဒီအသိက ဒေသတွင်းမှာ ပျံ့နှံ့လာနေတယ်။ အန်ဝါရဲ့ "တတ်နိုင်သမျှ" ဆိုတဲ့ စကားက ဒီအတွေးရဲ့ အကျယ်လောင်ဆုံး ဖော်ပြချက်ပဲ။
ဒါဟာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ
ပုံရိပ်နှစ်ခု တစ်ပြိုင်နက် ရှိနေတယ် — လေဆိပ်ပေါ်က အနီရောင်ကော်ဇောနဲ့ သင်္ဘောပေါ်က လူ ၁၀,၄၉၃ ဦး။ တစ်ခုက ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးတာ၊ နောက်တစ်ခုက သာမန်ပြည်သူတွေအတွက် တံခါးပိတ်လိုက်တာ။
မင်းအောင်လှိုင်အတွက်တော့ ဒါက အောင်ပွဲပဲ။ ရွေးကောက်ပွဲကို အနောက်နိုင်ငံတွေက အတုအယောင်လို့ ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ဒဏ်ခတ်မှုတွေ ရှိနေပေမဲ့၊ အာဆီယံရဲ့ အရေးပါတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်နိုင်ငံက သူ့ကို "အသိုင်းအဝိုင်းထဲ ပြန်ခေါ်မယ်" လို့ ပြောနေပြီ။ အသိအမှတ်ပြုမှုဆိုတာ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေနေခဲ့တာပဲ။
ဒါပေမဲ့ မြေပြင်မှာ စစ်ပွဲက ဆက်ဖြစ်နေတယ် — သေဆုံးသူ တစ်သိန်းဝန်းကျင်၊ နေရပ်စွန့်ခွာရသူ ၃.၅ သန်းကျော်။ အာဆီယံရဲ့ ငါးချက်သဘောတူညီချက်ကလည်း အကောင်အထည်မပေါ်သေးဘူး။ တံခါးဖွင့်ပေးတာက ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဝယ်ယူနိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသိအမှတ်ပြုမှုကိုပဲ ဝယ်ယူနိုင်မလားဆိုတာ အဖြေမထွက်သေးဘူး။
အန်ဝါက "တတ်နိုင်သမျှ" လို့ ပြောတယ်။ တတ်နိုင်သမျှ လုပ်နိုင်တဲ့အရာက ဘာလဲဆိုတာတော့ နောက်လာမယ့် အာဆီယံထိပ်သီးအစည်းအဝေးတွေမှာ ပေါ်လာလိမ့်မယ် — မြန်မာကို ထိပ်သီးစားပွဲဝိုင်းဆီ တကယ်ပြန်ခေါ်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နိုင်ငံဆက်ဆံရေးအဆင့်မှာပဲ ရပ်နေမလားဆိုတာ။
အခုတော့ ကွာလာလမ်ပူရဲ့ အနီရောင်ကော်ဇောက မြန်မာ့အရေးမှာ ခေတ်သစ်တစ်ခု စတင်နေပြီလို့ ကြေညာနေတယ် — ဘယ်သူ့အတွက် အကျိုးရှိမလဲဆိုတာတော့ အချိန်က ဆုံးဖြတ်လိမ့်မယ်။
