ဝါရှင်တန် နေပြည်တော်နဲ့ ဆွေးနွေးနေ — ဒါပေမဲ့ ရှားပါးသတ္တုက ကချင်လက်ထဲမှာ
ဇွန်လ ၁၁ ရက်၊ ရန်ကုန်လေဆိပ်။ အမေရိကန် စီးပွားရေးသမား အာဒမ် ကက်စတီလို လေယာဉ်ပေါ်တက်ဖို့ ပြင်နေချိန်မှာ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရတယ်။ သူက မြန်မာနိုင်ငံ အမေရိကန် ကုန်သည်ကြီးများအသင်းရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း — မြန်မာပြည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ခဲ့သူတစ်ယောက်။ သုံးလကြာပြီးနောက် စက်တင်ဘာလမှာ သူ ပြန်လွတ်လာတယ်။
ဒီဖမ်းဆီးမှုတစ်ခုက တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။ ငါးနှစ်ကျော် အထီးကျန်စေတဲ့ မူဝါဒနောက် အမေရိကန်က မြန်မာစစ်အစိုးရနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးဖို့ ပြန်စလာတယ်။ အဲဒီနောက်မှာ ဆွေးနွေးပွဲတွေ ဆက်တိုက်ဖြစ်လာတယ် — တိုကျိုမှာ၊ နေပြည်တော်မှာ၊ တိုကျိုမှာ တစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး။
ဒါပေမဲ့ ဒီဆွေးနွေးပွဲတွေရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ ရှိနေတဲ့ ရှားပါးသတ္တုတွေက နေပြည်တော်ရဲ့ လက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကချင်ပြည်နယ်က တောင်တန်းတွေထဲမှာ၊ ကချင်လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတယ်။
ဒါက ဒီတစ်ပတ်ရဲ့ မြန်မာ့အရေးမှာ အရေးအကြီးဆုံး ဝိရောဓိပဲ — ဝါရှင်တန်က နေပြည်တော်နဲ့ ဆွေးနွေးနေတယ်၊ နေပြည်တော်က ပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုနေတဲ့အရာက သူ့လက်ထဲမှာ မရှိဘူး။
တံခါးပွင့်သွားခြင်း — ဖမ်းဆီးမှုကနေ ဆွေးနွေးပွဲဆီ
ကက်စတီလို ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် အမေရိကန်ဘက်က ထိတွေ့ဆက်ဆံမှုတွေ စတင်ခဲ့တယ်။ ဆွေးနွေးပွဲတွေကို ဦးဆောင်ခဲ့သူက နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးဆိုင်ရာ လက်ထောက်ဝန်ကြီး မိုက်ကယ် ဗန့်စ်။
အရေးအကြီးဆုံး တွေ့ဆုံမှုက စက်တင်ဘာလ ၁၅ ရက်နဲ့ ၁၆ ရက်၊ နေပြည်တော်မှာ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဗန့်စ်က စစ်ခေါင်းဆောင် မင်းအောင်လှိုင်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ဆုံခဲ့တယ်။ ၂၀၂၁ ခုနှစ် အာဏာသိမ်းပြီးကတည်းက အမေရိကန်ဘက်က မြန်မာစစ်ခေါင်းဆောင်တွေနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံမှု အမြင့်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်တယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင် ဇွန်လမှာ တိုကျိုမှာ တစ်ကြိမ်၊ အောက်တိုဘာလမှာ တိုကျိုမှာ တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့ခဲ့ကြတယ်။
ဆွေးနွေးခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာတွေထဲမှာ အွန်လိုင်းလိမ်လည်မှုစင်တာတွေ၊ အမေရိကန်နိုင်ငံသားတွေရဲ့ ကိစ္စတွေ ပါဝင်သလို၊ ရှားပါးသတ္တုတွေကို လက်လှမ်းမီနိုင်ရေးလည်း ပါဝင်ခဲ့တယ်။
ဒါဟာ ရုတ်တရက် ဖြစ်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနက မြန်မာနိုင်ငံအတွက် ရေးဆွဲထားတဲ့ မဟာဗျူဟာစာတမ်းတစ်စောင်ကို ဩဂုတ်လ ၃၁ ရက်မှာ အတည်ပြုခဲ့ပြီး အောက်တိုဘာလ ၁၆ ရက်မှာ ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်။ စာတမ်းထဲမှာ ရှင်းရှင်းရေးထားတယ် — အမေရိကန်က ၂၀၃၀ ခုနှစ်အထိ ရေရှည်ငြိမ်းချမ်းရေး သဘောတူညီချက်ဆီ ဦးတည်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဖော်ဆောင်ပေးမယ့် အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးတစ်ခု ရရှိဖို့ ကြိုးစားမယ်၊ ဘက်စုံဆွေးနွေးပွဲ အနည်းဆုံး သုံးခု ကျင်းပမယ်၊ တရုတ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ဟန့်တားမယ်၊ ပြီးတော့ မြန်မာ့ရှားပါးသတ္တုတွေကို လက်လှမ်းမီဖို့ ကြိုးစားမယ်။
ဝါရှင်တန် ဘာလိုချင်သလဲ
ဝါရှင်တန်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်က နှစ်ထပ်ရှိတယ်။ တစ်ဖက်မှာ တရုတ်အပေါ် မှီခိုနေရတဲ့ ရှားပါးသတ္တု ထောက်ပံ့ရေးကွင်းဆက်ကို လျှော့ချချင်တယ်။ နောက်တစ်ဖက်မှာ မြန်မာနိုင်ငံမှာ တရုတ်ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကို ဟန့်တားချင်တယ်။
ရှားပါးသတ္တုဟာ စီးပွားရေးကိစ္စတစ်ခုတည်း မဟုတ်တော့ဘူး — ဘူမိနိုင်ငံရေးကိစ္စ ဖြစ်နေပြီ။ မြန်မာနိုင်ငံဟာ ၂၀၂၄ ခုနှစ်မှာ ကမ္ဘာ့လေးလံတဲ့ ရှားပါးသတ္တု သတ္တုတွင်းထုတ်လုပ်မှုရဲ့ ၄၅ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို ထုတ်လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒီသတ္တုတွေဟာ လျှပ်စစ်ကား မော်တာတွေ၊ လေအားတာဘိုင်တွေ၊ စမတ်ဖုန်းတွေ၊ စစ်ဘက်နည်းပညာတွေမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်။ တရုတ်နိုင်ငံကတော့ ကမ္ဘာ့ရှားပါးသတ္တု သံလိုက်ရဲ့ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို ထုတ်လုပ်နေပြီး၊ ကုန်ကြမ်းအများစုကို မြန်မာနိုင်ငံကနေ တင်သွင်းနေရတယ်။
နေပြည်တော်ဘက်ကလည်း ဒီအခွင့်အရေးကို မြင်နေတယ်။ စစ်အစိုးရက ဝါရှင်တန်က လော်ဘီအဖွဲ့ တစ်ခုကို တစ်နှစ်ကို ဒေါ်လာ သုံးသန်းကျော် ပေးပြီး ငှားရမ်းထားတယ်။ နိုဝင်ဘာလ ၉ ရက်မှာ အဲဒီလော်ဘီအဖွဲ့က မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ သတင်းအချက်အလက်ဝန်ကြီးဌာန ကိုယ်စား စာတစ်စောင် ထုတ်ပြန်ခဲ့တယ် — အမေရိကန်က မြန်မာနိုင်ငံကို အရေးပါတဲ့ သတ္တုတွင်းလုပ်ငန်း ဦးစားပေးနိုင်ငံအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်။
စာတမ်းထဲမှာလည်း အမေရိကန်က မြန်မာနိုင်ငံမှာ ဒေါ်လာ ၅ သန်းကျော်တန်ဖိုးရှိ စီးပွားရေးနဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု သဘောတူညီချက် အနည်းဆုံး သုံးခု လိုချင်နေတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးနဲ့ သတ္တုတွင်းလုပ်ငန်းကို စာတစ်ကြောင်းတည်းမှာ တွဲရေးထားတာ — ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး။
အခက်အခဲ — သတ္တုက နေပြည်တော်လက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး
ဒီနေရာမှာ အရေးအကြီးဆုံး အချက်တစ်ခု ရှိတယ်။ ဝါရှင်တန်က လက်လှမ်းမီချင်နေတဲ့ ရှားပါးသတ္တုတွေရဲ့ အဓိက သိုက်တွေဟာ နေပြည်တော်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက် လုံးဝ မရှိဘူး။
ကချင်ပြည်နယ် မြောက်ပိုင်း၊ ချီဖွေနဲ့ ပန်ဝါမြို့တွေက ရှားပါးသတ္တု သိုက်တွေကို ၂၀၂၄ ခုနှစ် ဆောင်းဦးမှာ ကချင်လွတ်လပ်ရေးတပ်မတော်နဲ့ မဟာမိတ်တော်လှန်ရေးအင်အားစုတွေက သိမ်းပိုက်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမတိုင်ခင်က အဲဒီဒေသတွေကို စစ်တပ်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားတဲ့ နယ်ခြားစောင့်တပ်နဲ့ ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့တွေက ထိန်းချုပ်ထားခဲ့တာ။ အခု သတ္တုတွင်းအားလုံးဟာ ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရောက်နေပြီ။
သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့က အခွန်တွေ တိုးမြှင့်ခဲ့တယ်၊ ထုတ်လုပ်မှုကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တယ်။ ရလဒ်က ချက်ချင်း ပေါ်လာတယ် — ၂၀၂၅ ခုနှစ် ပထမ ငါးလအတွင်း တရုတ်နိုင်ငံကို မြန်မာနိုင်ငံက တင်ပို့တဲ့ ရှားပါးသတ္တု ပမာဏဟာ ထက်ဝက်လောက် ကျဆင်းသွားတယ်။ တာဘီယမ်လို လေးလံတဲ့ ရှားပါးသတ္တုရဲ့ ဈေးနှုန်းကလည်း တစ်ကီလိုကို ဒေါ်လာ ၁,၂၀၀ လောက်ကနေ ဒေါ်လာ ၁,၉၅၀ လောက်အထိ ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ်အတွင်း ခုန်တက်သွားတယ်။
ချီဖွေနဲ့ ပန်ဝါဒေသမှာ သတ္တုတွင်း ၆၀၀ ကျော် ရှိတယ် — ကမ္ဘာ့လေးလံတဲ့ ရှားပါးသတ္တုရဲ့ သုံးပုံနှစ်ပုံလောက်ကို ဒီဒေသက ထောက်ပံ့နေတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံက တရုတ်နိုင်ငံ တင်သွင်းတဲ့ ရှားပါးသတ္တုရဲ့ ထက်ဝက်ကျော်ကို ပေးနေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သတ္တုရိုင်းတွေကို တရုတ်နိုင်ငံမှာ သန့်စင်ထုတ်လုပ်ဖို့ ကုန်းလမ်းကနေ တင်ပို့ရဆဲ — တရုတ်နိုင်ငံက သန့်စင်မှုလုပ်ငန်းကို ထိန်းချုပ်ထားဆဲပဲ။
ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ကလည်း သတ္တုတွင်းလုပ်ငန်းကို သူ့စည်းမျဉ်းနဲ့ သူ လည်ပတ်နေတယ်။ တရုတ် သတ္တုတွင်းကုမ္ပဏီတွေအတွက် အချက် ၁၄ ချက်ပါ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ထုတ်ပြန်ထားတယ် — သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ပြန်လည်ထူထောင်ရေး၊ အလုပ်သမား ကာကွယ်ရေးတွေ ပါဝင်တယ်။ အဖွဲ့ရဲ့ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူက သတ္တုတွင်းအသစ်တွေ ချဲ့ထွင်တာ၊ ကုမ္ပဏီအသစ်တွေ ဝင်လာတာကို "ခွင့်မပြုသေးဘူး" လို့ ပြောထားတယ်။
ဒီနိုဝင်ဘာလထဲမှာပဲ တရုတ်အစိုးရ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ပန်ဝါမြို့ကို သွားရောက်ပြီး တရုတ်ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို စစ်ဆေးခဲ့တယ်။ ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ဘက်ကတော့ ရှားပါးသတ္တုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့နဲ့ ဆွေးနွေးတာမျိုး ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငြင်းဆိုထားတယ်။
ဒါကြောင့် ဝါရှင်တန်ရဲ့ တွက်ချက်မှုမှာ ကွက်လပ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ နေပြည်တော်နဲ့ ဆွေးနွေးပြီး ရနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်နေတဲ့ ရှားပါးသတ္တုက နေပြည်တော်ရဲ့ လက်ထဲမှာ မရှိဘူး။ သတ္တုကို လက်လှမ်းမီဖို့ဆိုရင် ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ပါ စကားပြောရမယ် — ဒါကြောင့်ပဲ မဟာဗျူဟာစာတမ်းက "ဘက်အားလုံးနဲ့ ဆွေးနွေးမယ်" လို့ ရေးထားတာဖြစ်နိုင်တယ်။
ပဲရစ် — အခြားသံတမန်ရေး တစ်လမ်း
ဝါရှင်တန်က နေပြည်တော်နဲ့ ဆွေးနွေးနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ၊ အခြားသံတမန်ရေး တစ်လမ်းက ပဲရစ်မှာ ပွင့်နေတယ်။
နိုဝင်ဘာလ ၁၀ ရက်နဲ့ ၁၁ ရက်၊ ပဲရစ် ငြိမ်းချမ်းရေးဖိုရမ်မှာ အမျိုးသားညီညွတ်ရေးအစိုးရရဲ့ နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီး ဒေါ်ဇင်မာအောင်နဲ့ မူဝါဒအကြံပေး နော်မေဦးတို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြတယ်။ ပြင်သစ်နိုင်ငံခြားရေးဝန်ကြီးဌာနရဲ့ ဖိတ်ကြားချက်နဲ့ တက်ရောက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ "မြန်မာ — ကမ္ဘာက မေ့လျော့နေတဲ့ စစ်ပွဲ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ တင်ပြခဲ့ကြတယ်။ သမ္မတ မက်ခရွန်က ဧည့်ခံတဲ့ ညစာစားပွဲကိုလည်း တက်ရောက်ခဲ့ကြတယ်။
တစ်ပတ်တည်းမှာ သံတမန်ရေး နှစ်လမ်း — တစ်လမ်းက ဝါရှင်တန်ကနေ နေပြည်တော်ဆီ၊ နောက်တစ်လမ်းက ပဲရစ်ကနေ အမျိုးသားညီညွတ်ရေးအစိုးရဆီ။ ဘယ်လမ်းကမှ တစ်ဖက်ကို ပိတ်မထားဘူး။ ဒါက မြန်မာ့အရေးမှာ နိုင်ငံတကာက ဘယ်လောက် ကွဲပြားတဲ့ ချဉ်းကပ်မှုတွေနဲ့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာကို ပြနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ မေးခွန်းတစ်ခု ကျန်နေတယ် — ဒီဆွေးနွေးပွဲတွေထဲမှာ မြေပြင်မှာ တကယ်အာဏာရှိသူတွေ ပါဝင်နိုင်မလား။ ရှားပါးသတ္တု သိုက်တွေကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့၊ တခြားတိုင်းရင်းသား လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့တွေက စားပွဲဝိုင်းမှာ နေရာရမလား။ သူတို့ မပါဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေး သဘောတူညီချက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
ရှေ့မှာ ဘာတွေ စောင့်ကြည့်ရမလဲ
ပထမဆုံး အာဆီယံ ထိပ်သီးဆွေးနွေးပွဲ။ နိုဝင်ဘာလ ၁၅ ရက်ကနေ ၁၇ ရက်အထိ မနီလာမှာ ကျင်းပမယ်။ မြန်မာစစ်ခေါင်းဆောင်ကို ဖိတ်ကြားထားခြင်း မရှိဘူး။ အာဆီယံရဲ့ အထူးသံတမန်က မြန်မာအပေါ် ချဉ်းကပ်မှုကို လျှော့ချမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဒီစနေနေ့မှာပဲ ပြောထားတယ် — ငါးချက်ပါ သဘောတူညီချက်က ဆက်ရှိနေဦးမယ်။
ဒုတိယက နိုဝင်ဘာလ ၁၈ ရက်နဲ့ ၁၉ ရက်၊ ရှင်ကျန်းမှာ ကျင်းပမယ့် အာရှ-ပစိဖိတ် စီးပွားရေး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ထိပ်သီးဆွေးနွေးပွဲ။ အဲဒီမှာ အမေရိကန်သမ္မတ ထရမ့်နဲ့ တရုတ်သမ္မတ ရှီကျင့်ဖျင်တို့ တွေ့ဆုံမယ်။ မြန်မာ့ရှားပါးသတ္တု ကိစ္စက သူတို့ရဲ့ ဆွေးနွေးပွဲမှာ ပါဝင်လာမလား စောင့်ကြည့်ရမယ်။
တတိယက ဒဏ်ခတ်မှုတွေ။ အမေရိကန်က မင်းအောင်လှိုင်နဲ့ စစ်အစိုးရနဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေအပေါ် ဘဏ္ဍာရေးဒဏ်ခတ်မှုတွေ ဆက်ထားဆဲပဲ။ ဆွေးနွေးပွဲတွေ လုပ်နေပေမဲ့ ဒဏ်ခတ်မှုတွေက ရှိနေဆဲ — ဒါက အမေရိကန်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျန်နေတဲ့ ကတ်ပြားတစ်ချပ်ပဲ။ ဒဏ်ခတ်မှုတွေကို ရုပ်သိမ်းမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆက်ထားမှာလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောသေးဘူး။
စတုတ္ထက ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ နေရာ။ ဝါရှင်တန်ရဲ့ မဟာဗျူဟာက ဘက်စုံဆွေးနွေးပွဲတွေကို ပြောထားတယ်။ ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့က အဲဒီဆွေးနွေးပွဲတွေမှာ တကယ်ထိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် စကားလုံးသက်သက်ပဲ ဖြစ်သွားမလား။
ဒါဟာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ
ဝါရှင်တန်ရဲ့ မြန်မာမူဝါဒအသစ်ဟာ မြန်မာ့အရေးမှာ အမေရိကန်ရဲ့ ရပ်တည်ချက် ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုတာကို ပြနေတယ်။ အထီးကျန်စေခြင်းက အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး — စစ်အစိုးရက ပြုတ်ကျမသွားဘူး၊ စစ်ပွဲက ရပ်မသွားဘူး၊ တရုတ်နဲ့ ရုရှားရဲ့ လွှမ်းမိုးမှုကသာ ကြီးထွားလာတယ်။ အခု အမေရိကန်က နောက်တစ်နည်းနဲ့ ကြိုးစားနေတယ် — ဆွေးနွေးပွဲထဲ ဝင်ပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရှေ့တန်းတင်ရင်း၊ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် အကျိုးစီးပွားတွေကိုပါ လိုက်ရှာနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဒီမူဝါဒအသစ်ရဲ့ အနာဂတ်က နေပြည်တော်ရဲ့ လက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကချင်တောင်တန်းတွေထဲမှာ ရှိနေတယ်။ ဝါရှင်တန်က လိုချင်နေတဲ့ ရှားပါးသတ္တုကို ထိန်းချုပ်ထားသူက နေပြည်တော် မဟုတ်ဘူး — ကချင်လွတ်လပ်ရေးအဖွဲ့ပဲ။ အဲဒီအဖွဲ့ကို စားပွဲဝိုင်းမှာ မထိုင်ခိုင်းဘဲ ငြိမ်းချမ်းရေးရော၊ ရှားပါးသတ္တုရော ရနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်လို့ မရဘူး။
ဒါက မြန်မာပြည်သူတွေအတွက် သတင်းကောင်းလား။ အဖြေက မရှင်းသေးဘူး။ တစ်ဖက်မှာ နိုင်ငံတကာက ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် တကယ်ကြိုးစားလာတာဟာ ကောင်းတဲ့အရာပဲ — အပစ်အခတ်ရပ်စဲရေးတစ်ခု၊ ဆွေးနွေးပွဲတွေ၊ နိုင်ငံရေးအဖြေရှာဖို့ ကြိုးပမ်းမှုတွေဟာ စစ်ပွဲကြားက ပြည်သူတွေအတွက် မျှော်လင့်စရာပဲ။ ကုလသမဂ္ဂရဲ့ ခန့်မှန်းချက်အရ စစ်ပွဲကြောင့် လူပေါင်း တစ်သိန်းလောက် သေဆုံးခဲ့ပြီ၊ ပြည်သူ သုံးသန်းခွဲလောက် နေရပ်စွန့်ခွာ နေရတယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ဖက်မှာ သတိထားစရာလည်း ရှိတယ်။ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရှားပါးသတ္တုနဲ့ တွဲထားရင် ငြိမ်းချမ်းရေးကိုယ်တိုင်က ဒုတိယဦးစားပေး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ သတ္တုတွင်းလုပ်ငန်းတွေ ပြန်လည်ပတ်ဖို့ အလျင်စလို လုပ်ရင် ဒေသခံပြည်သူတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို မေ့သွားနိုင်တယ်။ ကချင်ပြည်နယ်လို သတ္တုတွင်းဒေသတွေမှာ အရင်ကတည်းက သဘာဝပတ်ဝန်းကျင် ပျက်စီးမှုတွေ၊ ဒေသခံတွေရဲ့ နစ်နာမှုတွေ ရှိနေခဲ့ပြီ။
တစ်ခုတော့ သေချာတယ် — မြန်မာနိုင်ငံဟာ ကမ္ဘာ့အင်အားကြီးနိုင်ငံတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ပြန်ရလာပြီ။ ရှားပါးသတ္တုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ ငြိမ်းချမ်းရေးကြောင့်ဖြစ်စေ၊ မြန်မာ့အရေးက နောက်တစ်ကြိမ် နိုင်ငံတကာစားပွဲဝိုင်းပေါ် ပြန်ရောက်လာပြီ။ အဲဒီစားပွဲဝိုင်းမှာ မြန်မာပြည်သူတွေရဲ့ အသံ ပါဝင်နိုင်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ — သတ္တုတွင်းတွေရဲ့ တန်ဖိုးကို ဆွေးနွေးနေချိန်မှာ ပြည်သူတွေရဲ့ ဘဝကို မေ့မသွားဖို့ လိုတယ်။
